Ponekad u komentarima na temu vakcina nailazimo na neistinite tvrdnje kako su vakcine opasne jer se daju direktno u krv, odnosno, u krvni sud. Također, protivnici vakcina i vakcinacije u takvim raspravama često tvrde da nije potrebno ubrizgavati vakcinu, kako oni to kažu “direktno u krv” nego da se vakcine mogu davati i manje bolno, primjerice tako da se zagrebe površina kože jer je tako nekada davno davana vakcina protiv velikih boginja. Sada se ta vakcina ne daje, ali prema logici protivnika vakcinacije, ako je nekada davno moglo da se imunizira na ovaj način, bez igle, zašto se to sada ne radi. Prema njima, vakcinacija pomoću injekcije (“igla”, eng. syringe) se može izbjeći i nepotrebna je. Ove neistinite tvrdnje plaše i zbunjuju roditelje i dodatno tas vage “vakcinisati ili ne” stavljaju u stranu protiv vakcinacije. Međutim, trebate znati da se niti jedna vakcina ne daje direktno u krv. Plasiranje ovog podatka spada u namjerno dezinformisanje društva i predstavlja čin širenja panike.

Q

Niti jedna vakcina se ne daje direktno u krv, naročito ne u vene

Ovdje ćemo razmotriti nekoliko načina administracije vakcina te pokušati objasniti zašto se neka vakcina daje baš tako, a ne nikako drugačije.

Način davanja ovisi o vrsti vakcine te o načinu na koji se određena zaraza prenosi.

1

U tvrdnji protivnika vakcinacije da se nekada davno imunizacija radila tako da se koža samo zagrebe materijalom vakcine ima istine. Vakcina protiv velikih boginja je jedina vakcina koja se nije ubrizgavala, nego se davala perkutano (lat. per znači “na”, cutis – koža) – na kožu, lakim grebanjem specijalnom iglom sa dva vrška po koži. Ova procedura grebanja se zvala “skarifikacija”. Sama imunizacija protiv velikih boginja, u primitivnom smislu, dosta je stara, a postoje dokazi da se radila još u srednjovjekovnoj Kini i na Bliskom istoku i vjerovatno je preko Otomanskog carstva ova ideja i došla do Zapadne Evrope. Voltaire 1733. piše o ovoj pojavi, a još prije njega Lady Mary Wortley Montagu, koja je bila diplomata u Istanbulu, piše pisma o svom putovanju po Otomanskom carstvu gdje je negdje u Kostantinopolju/Istanbulu vidjela praksu variolacije i upravo se ovoj dami pripisuje prenošenje ove prakse u zapadni svijet. Narodima Bliskog Istoka bilo je poznato da se moguće zaštititi od velikih boginja tako što se sa bolesnika koji imaju velike boginje odgule kraste i onda se tim prahom zagrebe koža zdravog čovjeka, koji bi onda dobio blaži oblik bolesti, i nakon preležane bolesti bi bio imun na velike boginje. Međutim, engleski liječnik Edward Jenner će otkriti manje rizičan način imunizacije – imunizaciju na virus velikih boginja od krava koje dobiju kravlje boginje, blaži oblik bolesti.

Sa većinom drugih bolesti takav način imunizacije – perkutano – nije moguć. To je zbog toga što su putevi zaraze kod drugih bolesti drugačiji. Zaraza velikim boginjama se može desiti dodirom, ali druge, naročito druge virusne bolesti, prenose se kapljično ili putem tjelesnih tekućina. Stoga nije dovoljno tek zagrebati površinu kože vakcinom, nego se vakcina mora unijeti dublje u organizam, inače od nje nema nikakve koristi.

2

Vakcina protiv poliomijelitisa se daje na dva načina u ovisnosti da li se radi o vakcini koja sadrži živog uzročnika ili ne.

a

OPV (Oral Polio Vaccine) je vakcina koja sadrži žive, atenuirane uzročnike dječije paralize. Iz njenog imena vidimo da se daje peroralno (lat. per-“na”, oral – “koji se odnosi na usta”, dakle unosi se preko usta. Trenutno se daje bivalentna OPV vakcina (bOPV, sadrži dva soja virusa), umjesto trovalentne.

b

IPV (Inactivated Polio Vaccine) je vakcina sa inaktiviranim (mrtvim) uzročnikom. Daje se intramuskularno (lat. intra- “u”, muskularno – „koje se odnosi na mišić“) Ova vakcina se daje sama ili u kombinaciji sa cjepivom protiv difterije, velikog kašlja i tetanusa (DTP). Naziv DTaP-IPV se odnosi na ovu kombinaciju cjepiva.

3

Vakcina protiv difterije, tetanusa i velikog kašlja (DTP) ili kombinovana vakcina protiv difterije, tetanusa, velikog kašlja i inaktivirana vakcina protiv polija (DTaP-IPV) se daje intramuskularno (u mišić).

4

Vakcina protiv tuberkuloze (BCG) se daje intradermalno (lat. intra-“u”, dermis-koža) u predio deltoidnog mišića nadlaktice. Ne u mišić!

5

Vakcina protiv morbila, rubeole i zaušnjaka (MPR, MRP, eng. MMR) se daje supkutano (lat. sub-“ispod”, cutis – koža): pod kožu

6

Pentaxim (petovalentna – protiv difterije, tetanusa, velikog kašlja, inaktivirana vakcina protiv polija i hemofilusa tip b): daje se intramuskularno.

7

Vakcina protiv hepatitisa B: intramuskularno.

8

Vakcina protiv difterije kombinirana sa anatoksinom tetanusa (dT): intramuskularno u deltoidni mišić nadlaktice.
Nakon ubrizgavanja, sastojci vakcine lagano prelaze i u krv. Međutim, taj prelazak, koji se dešava zahvaljujući pojavi zvanoj osmoza, nije isto kao da smo ubrizgali cjepivo direktno u krv. Ne dolazi do oštećenja krvnog suda (sjetite se hematoma koji nastaje kada dajete krv za analizu ili transfuziju), šok je mnogo manji, a prelazak tvari u krv sporiji i laganiji.